Su ne kadar önemlidir ki aktığı sürece…ışık ne kadar önemlidir ki yandığı sürece…insan ne kadar önemlidir ki yanındayken… … …

En çok kaybettiği değerler için ağlarmış insan…kıymet bilmek, yanındayken yokluğunu hissetmek, avuçlarının sıcaklığında terlerken ellerin, bir kutup ayazında üşüdüğünü düşünmek veya beraberken oturup bir ayrılıp mektubu yazmak…hangi ilişkide hangisini düşündük ve ne kadar kıymet bildik sahip olduğumuz değerleri yitirmemek adına…

Neleri göze almalı, nelerden caymalı, ne kadar cesaretli olmalı ve ne kadar hiçe saymalı gururu “özlem” duymamak adına…

Sahiplenme duygusu ne kadar bitimsiz bir istekse insan ömründe,özlem duymakta o kadar kaçınılmaz değil mi hayatımızda…

“ölümden değil yaşayamadıklarından kork”*

Yarına keşken kaldıysa, kaderin sana çizdiği bölgede ve bir birliktelikte güzellikleri yaşamak adına tükettiğin zaman dilimlerinin, sende bıraktığı izler ruhunu doyuracak boyutta mı…yoksa yaşayamadıklarına karşı bir hayıflanma mı var kaderine…”özlemek veya özlenmek” bence bu paragrafın başına dönüp tekrar düşünmeliyiz “insan yaşayamadıklarını özler”

Susamanın, acıkmanın ve özlemenin ne yazık ki tam bir kelime karşılığı yok… yalnızca kendi yüreğinde hissedersin bu duyguyu...neyi ne kadar yaşadıysan o kadar onu duyumsarsın ruhunda…

“cismi de yok resmi de”**

İnsana duyulan kısmı yürekte hissedilen en derin boyutu bence…özlenmeyen biri olmaksa anlarda bıraktığın izler adına ne büyük bir kayıp...

Titrek bir mum alevinde, sigarandan soluklandığın her dumanda,duyumsadığın her iyot kokusunda hayal kurup birini özlemek, gelmeyeceğini bile-bile beklemek ve dilemek hem de …yaşananları yinelemek adına ne büyük bir sabırdır…

Her insan hak ettiği yerdedir…düşünce gücün ne kadar olumluysa ve ne kadar hoşgörülüysen yaşama ve insana karşı,bir o kadar alırsın karşılığını “özlemek veya özlenmek” adına…

İnsan her beraberlikte her gün yeni bir şey keşfetmek ve yarına keşke bırakmamak için zorluyorsa kaderini ve her şeyden önce adam gibi sevmesini ve paylaşmasını biliyorsa yüreği yettiğince, özlem onu yıkacak kadar güçlü olmaz hiçbir zaman...bir merdiveni adım-adım çıkıyorsan,ayağının takılma şansı azdır tökezlenme adına…

“özlem…”

Nasıl anlatılır ki! hangi harfi-hangi kelimeyle… , …hangi cümleyi-hangi paragrafla birleştirip anlatmalı… , … kimi zaman çöl gündüzleri kadar sıcak ve gergin, kimi zaman çöl geceleri kadar ıssız ve serin değil mi…


…özlem… ocak beyazı-şubat ayazı… …özlem… mart çamuru-nisan yağmuru… …özlem… mayıs güneşi-haziran ateşi… …özlem… temmuz yangını-ağustos kızgını… …özlem… eylül hüznü-ekim sürgünü… …özlem… kasım soğuğu-aralık buzluğu…

…özlem…özlem…özlem… bazen çok, bazen az ama hep var değil mi…

“özlem…”

Her aya, her haftaya, her güne,her ana yetecek bir özlem yaratabiliriz beynimizin kıvrımlarında…hayal gücünün sınırlarını zorlayacak kadar çok özleme sahip olabiliriz.

Hadi gelin “sahip olduğumuz değerlere sahip olduğumuz anlarda özlem duyarak yaşamayı öğretelim yüreğimize”…olur mu… … …


* Leo BUSCAGLIA
(sevgiyle kalın)

                      YİTİRDİKLERİM

Şiirlere yazdım seni  Satırlarda, hecelerde aradım ismini Soğuk betonlar yoldaş yoluma İnsanlar sersem Düşünceler cıvık Hem eskisi kadar konuşmuyorum da Çünkü Kendimi arıyorum Düşünce çemberinde Meydanları meydan Bıçkın yüreğimde Hayata kahretmedim henüz Yalnız kadere de isyanım yok Çarkları çoktan paslanmış Öğretmeyi öğrenen dimağımın Barış taşeronları sıçramadı üstüne Savaşların dumanı da zehirlemedi Bende kalan herşeyi Fakat ne çıkar ki Kavgalara sürgün kalp atışlarım Sıcak kanım süzülürken kristal kadehlere Marazlı parmakların orospu boğumunda Ecelimin kadeh şakırtısını duyuyorum Hayretler yaşamadı beyin hücrelerim Küfür de yemedim yaptıklarıma Sadece; Damarlarıma nikahladılar şırınga uçlarını Düşmedi talihin cemreleri kara bahtıma Varsın dşmesin karalara aklar Zaten karanlık akbabaları deşmiş Kabuslarıma diş döktüren sevinçlerimi Yalnızlığıma gizledim seni Rüyalarımda aradım ipek saçlarını Her zaman olduğu gibi Yine meydanlarda arıyorum seni Benim kadar ürkek Benim kadar yalnız kaldırımlarda Ve yalnızca sokak lambalarının Aydınlığında istiyorum!

Bırakır mısın saçlarını ben yokken, Kıskandığım rüzgarlara gizlice. Savurur musun lalelerin üstüne Yoksa güllere mi dokunursun Dokunma ne olur kıskanırım Ellerin değince karanfillere Baharın içinde doğmuş Yeni bir papatya gibisin...      Yıldızları küstüren gözlerini Oynatma sağa sola Bakmasınlar yıldızlar kıskanırım Hissederim gözlerini                       yanımda olmasan da  Hissederim gözlerini                       daha ilk açtığın anda Sen yeter ki doğ hep geceme  Gelir bulurum seni zifiri karanlıklarda....

((SERCİ))

                                             sevgi 

Kişi sevdiğiyle olmak ister!. Sevdiğinin hâliyle hâllenir… Sevgisi kadar, onunla yaşar!. Sevginin ne olduğunu tam olarak bilemediğimiz için, çoğunlukla, “beğeni” ile “sevgi”yi birbirine karıştırırız.

gittin gideli Yedi derde dermandı Yalın gülüşlerin Her yönden doğardın Karanlık içime. Canlanan bir bahar olurdu Sonbaharıma gelişlerin. Başında elvan çiçekleri Yeni açmış bir hanımeli Ah elalım ah!.. Koca bir mevsim geçti Sen gittin gideli. Karanlık sabahlarımda Doğan sıcak güneşimdin Umut umut parlayan. Kulağıma sevgi fısıldayan Yıldızımdın karanlık gecemde, Mavimsi bulutların gelirdi Yağmuru olurdun Kuraklık yaşayan düşlerimin. Her düşen damla Bana seni hatırlatırdı Sana gönül verdim vereli. Ah yaralım ah!.. Bu göz sana ağlar Sen gittin gideli. Engin bir Okyanus´tu Mahsun ela bakışların. Ufka açılmış teknemin Rüzgarıydın yelkenlerine dolan Dalga dalga sürüklerdin ruhumu Derin sularında korsan. Büyülü ıssız bir Ada´ydın Koylarında demirlediğim, Bulduğum an kaybettiğim Mavi denizlerin Güzeli Ah karalım ah!.. Kaç vurgun yedim Sen gittin gideli. Türküler seni anlatırdı Sana söylenirdi yanık beyitler. Karacaoğlanın sevda hasreti Veyselin sadık yari, Gündüzü gecesiydin. Ruhumun cıvıl cıvıl gülen Sevda açan bahcesiydin. Buram buram Anadolu kokardın ezgilerimde Sazım seni çalardı Sana ağlardı her teli Ah maralım ah!.. Kaç Türkü yaktım Sen gittin gideli. (alıntı)

bugün onun doğum günü.ve biz ayrıyız yine.ayrılığı dost bildi bu yürek,kimbilir nezaman unuturum. ama biliyorumki bu acı dinecek birgün.seven ve beraber olabilen,sevdiyi yanında olan herkese diyorum ki.. sevdiyinizin deyerini bilin. olmadığı zaman ne hale geleceyinizi düşünün.ve ayrılığı hakketmiyorsa o sevgiyi iyi koruyun.                            Yine senden uzak Yine yalnızlardayım Sokak lambaları Önümü aydınlatıyor. Bu gece; Bu gece doğum günün sevgilim Biliyorum Gelemiyorum Ellerine uzanamıyorum Önümü göremiyorum Yanına gelmek,ellerini tutup Gözlerini öpmek istiyorum Yapamıyorum -AFFET- Bir yıldız gönderiyorum canım Bir yıldız benden sana doğum günü hediyesi olsun Bir yıldız kayıyor içimden Sevgilim Doğum günün -KUTLU OLSUN- //bitsin bu işkence artık.((serci))

Yapamadım...

Yemin etmiştim
Kendimi unutmak için
Hayalden hayatlar kurdum…
Olmadı…
Yüreğimden gelen sesin,
İnleyişin,
Ağlayışın,
Sonunu da hayra yordum…
Olmadı…

Dedim,
Böylemidir dünya hâlları
Allah hasretle,
Acı çekmekle,
Aşka sürmekle,
Deneyecekmiş bu canı.
Sevgi suyu ile suladığım gülleri,
Kendi ellerimle kırayım dedim.
Yine olmadı…
Yapamadım....

Din be sevdam, din be dedik
Neden uslanmazsın, nebu delilik,
Ne bu karamsarlık,
Bu boşluk niye
Yârim uslandırır sinemi diye
Aşk ile aşkına girdim…
I, ıh,Olmadı…

Akşam,
Erkenden yatayım dedim
Kalemi kırıp atayım dedim
Resimleri yırtıp yakayım dedim
Şiire daldım,
Tenimi ateşe sardım, attım, yaktım…
Yine olmadı…

Ben, boşlukta günümü gün eylerdim
Ar’ı, namusu maziye sürgün de eylerdim
17 yıl kendime yalan söyledim
Sonra;
Gamsızlığa vurdum, bıraktım, boşladım…
Yok. olmadı…

Baktım ki serci ölür aşk’sız, sevdasız 
serci ölsün oyunsuz, yalansız
Baktım ki gönül veren,
Seviyorum diyen,
Ben yiğidim diyen,
Ben aslıyım,
Ben ley layım,
Ben şirinim diyenler.
Yaşarlar yüreksiz ve şerefsiz
Dedim ki yalan, bu dünya gereksiz
Namluya bir kurşun sür, kendini vur dedim…
Yine olmadı……….Yapamadım………….Yapamadım…

ali ejder harika yazmiş.yüreyina sağlık.

sevgilerimle ((SERCİ))

              Bugün oldukça üzgünüm.ve sizinle paylaşmak istediyim bir sıkıntım var.

cok değer verdiyim bir aşkım var.daha önce ondan biraz söz etmiştim.Birbirimizi inanılmaz cok seviyoruz,9 yaşında bir kızı var,adı ezgi.o beni hiç bir şekilde istemiyor,ve annesini çok etkiliyor.ezgi daha önceleri beni çok seviyordu,7 yıl aradan sonra babasını tanıdı,onu 7 yıl aramayan,açmı,açıktamı diye merak etmeyen,asla babalık yapmayan adam çıkıp geldi ''BABANIM''diye,ve bu durum beni ta başından korkutmuş ve yaşıycağım kabusunda habercisi olmuştu sanki,Aşkıma olacakları söyledim,yarın sana baskı yapıp 'babamla barış'' diycek diye.''ASLA'' olamaz dedi.aradan cok geçmeden bir karar çıktı anneden,''ben hayatımı çoçuklarım icin adıycam ve eski eşimle barışacam diye'' inanılmaz yıkıldım ve hayata küstüm,hazmedemedim,cehenemi gördüm bu hayatta,ağladım,ağladım,ağladım.sonra kabullendim bu durumu ve içimden sökmeye yemin ettim.kolay olmuycaktı belki ama o bunu istemişti.şu geldi aklıma:bir insan neye üzülmemeli? çok çabalıyıp,uğrunda çok şeyi feda edip,cok mücadele edip kazanamadığına üzülmemeliydi.mücadele etmeyip kaybettiyimize üzülürüz.bişey yapmamışızdır ve gitmiştir...tam ben bunları yaşarken,ondan bir haber geldi''seni görmek istiyorum''diye,ve yanına  gittim..verdiyi kararı yerine getiremeyeceyini ve bensiz olamıycagını.beni çok sevdiyini,onu affetmemi istediyini söyledi..Ona inanmak istiyor ama aynı şeyleri yaşamaktan korkuyordum..

    ve tekrar birlikte olmaya ve ayrılmamaya söz verdik.Ogünüde sizlerle paylaştım,barıştığımı ve mutlu olduğumu haykırdım..

    Bu arada: Ezgi babasının yaşadığı şehre gidiyor.9 gün sonra inanılmaz bir psikolojiyle buraya geri dönüyor,tabi anlatmaya başlıyor,''babamın sevgilisi vardı,hergün beraberlerdi'' ben babama surat yaptım,hiç konuşmadım'' bunlara aldığı cevapsa gerceyi yansıtıyordu. ve tabi babasını gercek yüzünü.'' ben annenden ayrıyım ve istediyimi yaparım.cezalısın ve birgün boyunca evden dışarı çıkmıycaksın'' yani baba babalığını bu şekilde yaparken,annedende böyle bir tavırı göstermesini asla istemem.fakat buraya döner dönmez bana inanılmaz bir kin ve nefretle doluydu.Babalığını ne maddi ne manevi yapamayan adam,çocuga kini aşılamayı daha iyi becerebilmişti,konunun özü bu,şimdi annede bu durum karşısında ne yapacağını şaşırmış,bazen bitsinmi diye düşünüyorum,bende ne yapacağımı bilmiyor ve yardımınıza ihtiyacım var.ciddi anlamda yorumlarınız ve düşüncelerinizi bekliyorum.severek ayrılmakmı yada ........... işte o yada yı bilmiyorum.Ayrılıp bu nedenlerden dolayı anneyi cezalandırmak istemiyorum.Fakat annenin bu durum karşısında erimesinide istemiyorum..onu inanılmaz çok seviyorum....karasızlık,çaresizlik,umutsuz bir vakamı? yada ne??

             sevgi çabalamaktır belki ama nasıl çabalıycağımı bilmiyorum.onunla çok güzel vakitlerde gecirdik.dün bile beraberdik ezgiyle,gezdik,luna parka gittik,akşam olunca yine aynı ezgi geldi,ve durup dururken yine küstü.!!!! sizleri seviyorum ve şimdiden teşekürler.RÜYANIN EN GÜZEL TARAFINDA UYANDIRILMAKTAN NEFRET EDİYORUM.BEN O RÜYAYI YİNE İSTİYORUM....BİDAHA GÖRÜRMÜYÜM,ONUDA BİLMİYORUM...(SERCİ)